image-2

Help, mijn kind luistert niet!

Soms lijkt het wel alsof je tegen een muur praat! Wanneer je al vijf keer hebt gevraagd of jouw kind iets wil doen of juist ergens mee wil stoppen, is het soms moeilijk om geduldig te blijven.

‘Stop daarmee’, ‘hou op’, ‘heb je nou nog steeds jouw speelgoed niet opgeruimd!?’ Soms lijkt het wel alsof je tegen een muur praat! Wanneer je al vijf keer hebt gevraagd of jouw kind iets wil doen of juist ergens mee wil stoppen, is het soms moeilijk om geduldig te blijven. ‘Mijn kind luistert niet’ is een klacht die ik vaak hoor tijdens mijn werk als orthopedagoog. Ouders voelen zich soms radeloos omdat ze niet weten hoe ze kunnen zorgen dat hun kind luistert. Waarom een kind niet goed luistert kan verschillende redenen hebben.  

Wat ten eerste belangrijk is, is dat de hersenen van kinderen nog in ontwikkeling zijn en zij kunnen nog niet al hun impulsen beheersen. Het kan zijn dat iets nog niet begrijpen, door hun cognitieve of taalontwikkeling of dat ze nog niet goed onder woorden kunnen brengen wat ze duidelijk willen maken. In de opvoeding reageren we vaak op het gedrag van het kind. Maar eigenlijk is het belangrijk om als ouder te kijken naar wat je kind wil zeggen met bepaald gedrag. Door daar oog voor te hebben en aan te sluiten bij de behoeftes van het kind, kan ‘negatief’ gedrag verrassend snel ombuigen. 

Zo ontmoette ik in de praktijk waar ik werk de ouders van Bram en Lucas, een tweeling van bijna 4 jaar oud. Twee maanden terug waren ouders gescheiden en sindsdien luisterden beide jongens minder goed en hebben meer dwingend gedrag. Bram had daarnaast ook woede-uitbarstingen en bijt en duwt zijn tweelingbroer. Lucas daarentegen, lijkt vaker verdrietig en stelt veel vragen over waarom mama niet terugkomt. Ouders hebben gekozen voor co-ouderschap, waarbij de jongens een halve week bij papa en een halve week bij mama zijn. Qua opvoeding liggen ouders op 1 lijn en ze kunnen goed daarover communiceren. Vooral de papa liep er tegenaan dat de jongens niet goed naar hem luisterden, hij had het idee dat de jongens hem meer zien als een vriendje.  

Bram en Lucas wisten mijn kamer in de praktijk binnen een uur te transformeren tot een zwijnenstal. Ik vond het niet erg dat de hele inhoud van de LEGO-doos werd verspreid over de vloer, maar ik zag vader schrikachtig kijken en hem meerdere keren de jongens proberen te corrigeren. Dit werkte niet echt. Toen Lucas zich bezeerde en mama en papa hem troostten, keek Bram daarnaar en gooit een legoblokje tegen het raam. Ik zie vader nog schrikachtiger kijken. Hij probeert rustig met Bram te praten en hem te corrigeren, maar Bram is niet van plan rustig te zitten en wordt boos. Vader zit duidelijk met zijn handen in het haar.  

Voor de scheiding lag de opvoeding grotendeels bij mama, dus het was voor papa een uitdaging om deze twee kleine druktemakers in toom te houden. Hij was erg onzeker over zijn rol als vader. Door in gesprek te gaan met ouders brachten we samen meer de behoeften van de jongens en van de ouders in kaart. Ouders begrepen erg goed dat het logisch was dat Bram en Lucas moeten wennen aan de nieuwe situatie waarbij mama en papa niet meer samen waren. Door eerst een week lang het meest storende gedrag bij te houden, gaf dat vader meer inzicht. Hij hield bij wanneer het probleem zich voordeed, wat er vooraf gebeurde, wat de aanleiding was en hoe hij het heeft aangepakt. Hij probeerde hierna meer in te spelen op de behoeftes van Bram en Lucas, die onderliggend waren aan het gedrag en kreeg meer tools aangereikt om vanuit positieve opvoedingstechnieken op een andere manier te reageren op het ongewenste gedrag. 

Hierdoor vond vader zelf de regie weer terug. Tijdens ons afsluitende gesprek aten Bram en Lucas een pannekoek aan mijn tafel, omdat ze thuis geen tijd meer hadden gehad om te eten. De jongens aten rustig terwijl ik met papa in gesprek was. Toen Bram geen zin meer had in zijn pannekoek en hem op de grond liet vallen keek ik naar vaders reactie. De schrikachtige blik die tijdens het intakegesprek te zien was, was niet meer te zien. De papa sprak op ooghoogte met Bram en vroeg hem op een kalme toon om de pannekoek op te ruimen. Bram staat op om de pannekoek op te ruimen en ik zie een hele andere uitstraling bij papa. Een papa met zelfvertrouwen! 

Eva de Kuijper Psychologen Loket

Eva (26 jaar) werkt als orthopedagoog bij een praktijk voor psychologische hulpverlening en werkt daarnaast voor het Psychologen Loket. Na haar bachelor Pedagogische Wetenschappen heeft zij de masteropleiding Forensische Orthopedagogiek afgerond. Sindsdien heeft zij ervaring opgedaan in het passend onderwijs, suicidepreventie en de behandeling van kinderen en jeugd met een breed scala aan hulpvragen. In haar vrije tijd knuffelt Eva met haar kat, gaat zij graag uit eten, houdt van bakken en koken en is zij sportief bezig in de sportschool, door hard te lopen of door de dag te beginnen met yoga.

Deel deze post

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email